Stokrotka

   Podczas omawianej wcześniej mitologii greckiej klasa 5a dostała za zadanie napisać własny mit.
Oto jedna z prac:
         

    „Stokrotka”

   Bogini Omuda nie mogła mieć dzieci. Kilkakrotnie prosiła Herę o pomoc w tej sprawie, ale ponieważ przed laty dopuściła się haniebnego czynu wobec Zeusa, ta nie chciała jej pomóc. Chęć posiadania potomstwa oraz samotność dokuczały kobiecie z każdym dniem coraz mocniej. Nie spała, nie jadła, odsunęła się od bliskich, prowadziła odludny tryb życia.
 W tym czasie jej siostra bliźniaczka Katuda urodziła śliczną córeczkę, której dała na imię Stokrotka. Dziewczynka rosła, a w miarę pływu czasu stawała się coraz piękniejsza. Jej delikatna uroda zachwycała wszystkich. Długie białe włosy powiewały na wietrze, kiedy biegała po okolicy, oczy zaś radosne i pełne słonecznego blasku urzekały każdego kto na nią spojrzał. Katuda była dumna ze swej pięknej córki, ale smucił ją fakt, że jej siostra Onuda nie chce poznać Stokrotki.
 Pewnego dnia matka dziewczynki została wezwana przez Zeusa na Olimp, a ponieważ nie mogła zabrać jej ze sobą, postanowiła zaprowadzić małą do Onudy. Pomyślała, że będzie to dobry powód, aby siostra poznała wreszcie dziecko. Bliźniaczka początkowo nie chciała przybyłym otworzyć drzwi, ale po prośbach i ponaglaniu Katudy, która śpieszyła się na górę bogów, wreszcie wpuściła je do środka. Dziewczynka nie bała się ciotki, mimo iż poszarpane ubranie, brudna twarz i potargane włosy wyglądały odpychająco. Stokrotka była gadatliwą istotą i chociaż Onuda ciągle milczała, ta opowiadała jej przeróżne historie oraz przygody, jakie miała wraz z mamą. Pogodne usposobienie małej sprawiło, że samotna bogini wreszcie otworzyła swoje serce i pozwoliła, że rozbudziło się w nim ciepłe uczucie do siostrzenicy. Za jej namowami umyła się, zmieniła ubranie, a potem razem przygotowały ciepłą strawę.
 Kiedy słońce miało się już ku zachodowi Onuda zaproponowała Stokrotce, aby pobawiły się razem na łące. Gdy wiły wianki z ziół, nagle wśród wysokich traw ujrzały trzygłowego psa. Cerber gonił duszę, która uciekła Hermesowi. Zwierzę biegło wprost na siedzącą w gąszczu dziewczynkę. Kiedy ujrzał jej błyszczące włosy, myślał, że to jego zbieg i chcąc go złapać ostrymi zębami, ugryzł Stokrotkę w szyję. Duża utrata krwi i jad Cerbera doprowadziły do jej śmierci.
 W miejscu, gdzie spoczęło ciało dziewczynki, każdej wiosny zakwitają śnieżnobiałe kwiaty, które zrozpaczona Katuda nazwała imieniem swojej córki Stokrotki.

                                        Wiktor Morawski kl. Va